"ആഭരണ വർജ്ജനം": പെന്തെക്കോസ്ത് പിതാക്കന്മാർക്ക് തെറ്റ് പറ്റിയോ?

പാസ്റ്റർ ബിജു ഹെബ്രോൻ, ബഹ്റൈൻ

കേരളത്തിലെ പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആരംഭകാലത്ത്, തിരുവെഴുത്തുകൾ ആഴത്തിൽ പഠിച്ച നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാർ പുതിയനിയമ സഭയുടെ അടിസ്ഥാന ഉപദേശങ്ങളെ സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചവരായിരുന്നു. തദ്ദേശീയമായ ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളെയും സംസ്‌കാരത്തെയും അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ ഉപദേശങ്ങളുമായി ചേർത്തുവെച്ച് അവർ വിശകലനം ചെയ്തു. വിശുദ്ധിക്കും വേർപാടിനും വേണ്ടി തങ്ങൾക്ക് ലാഭമായിരുന്ന പലതിനെയും 'ഛേദം' എന്ന് എണ്ണാൻ അവർ മടിച്ചില്ല. പരിഹാസങ്ങളും നിന്ദകളും ഏറ്റുവാങ്ങി, ദൈവകൃപയാൽ അവർ പടുത്തുയർത്തിയതാണ് ഈ പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനം.

എന്നാൽ, ഇന്ന് വികലമായ ആശയങ്ങളും അടിസ്ഥാനരഹിതമായ ആരോപണങ്ങളും ഉന്നയിച്ച് പൊതുസമൂഹത്തിൽ ഈ പ്രസ്ഥാനത്തെ അപമാനിക്കാനും അവഹേളിക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നത് അങ്ങേയറ്റം ഖേദകരമാണ്. ആത്മീയ പക്വതയുള്ളവർ എന്ന് നാം കരുതിയവർ പോലും ഇതിൽ പങ്കാളികളാകുന്നത് അദ്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു. ഒരു അഭിമുഖത്തിലെ ആവേശത്തിൽ പെന്തെക്കോസ്ത് ഉപദേശത്തെ 'കൾട്ട്' (വേദവിപരീത സംഘം) എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചത് വിവേകശൂന്യമായ ഒരു പ്രസ്താവന മാത്രമായി നമുക്ക് തള്ളിക്കളയാം.

പക്ഷേ, പെന്തെക്കോസ്തുകാർ ആഭരണം ഉപേക്ഷിച്ചത് ചരിത്രപരമായ വലിയൊരു അബദ്ധമാണെന്ന പാസ്റ്റർ കെ.സി. ജോണിന്റെ പ്രസ്താവനയെ സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ആഘോഷമാക്കുകയാണ്. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ യാഥാർത്ഥ്യം എന്താണെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്.

ആഭരണങ്ങളും ജാതീയ ആചാരങ്ങളും

മതസൗഹാർദ്ദത്തിനും ബഹുസ്വരതയ്ക്കും പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ആധുനിക തലമുറ, വ്യത്യസ്ത മതങ്ങളുടെ ആചാരങ്ങളെ പരസ്പര ബഹുമാനത്തോടെ വീക്ഷിക്കേണ്ടത് ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ മറ്റു മതസ്ഥരുടെ ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളെ അതേപടി പകർത്താൻ ശ്രമിച്ചാൽ, അത് സ്വന്തം വിശ്വാസത്തെയും അവരുടെ ആചാരങ്ങളെയും ഒരുപോലെ വികലമാക്കും.

 "അതുകൊണ്ടു പ്രിയന്മാരേ, വിഗ്രഹാരാധന വിട്ടോടുവിൻ" (1 കൊരിന്ത്യർ 10:14)

"കുഞ്ഞുങ്ങളേ, വിഗ്രഹങ്ങളോട് അകന്നു സൂക്ഷിച്ചുകൊൾവിൻ."* (1 യോഹന്നാൻ 5:21)

പുതിയനിയമ ലേഖനങ്ങളിലും സുവിശേഷങ്ങളിലും യേശുവും അപ്പൊസ്തലന്മാരും വിഗ്രഹാരാധനയെ നഖശിഖാന്തം എതിർക്കുന്നുണ്ട്. ജാതീയമായ ആചാരങ്ങൾ സഭ അനുകരിക്കരുത് എന്ന് അപ്പോസ്തലന്മാർ നിഷ്‌കർഷിക്കുന്നിടത്താണ് കേരളത്തിലെ പെന്തെക്കോസ്തുകാരുടെ "ആഭരണ വർജ്ജനം" പ്രസക്തമാകുന്നത്.

കേരളത്തിലെ പരമ്പരാഗത ആഭരണങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലം പരിശോധിച്ചാൽ, ഇവിടുത്തെ ആഭരണ നിർമ്മാണം പ്രകൃതിയെയും ക്ഷേത്ര വാസ്തുവിദ്യയെയും സംയോജിപ്പിച്ചുള്ള ഒരു കലാരൂപമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ ആഭരണങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായ ആരാധനാപരമായ ലക്ഷ്യങ്ങളും ലക്ഷണങ്ങളുമുണ്ട്.

 നാഗപടം: നാഗദൈവങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടത്.

 കാശുമാല: ഐശ്വര്യത്തിനായി ലക്ഷ്മീദേവിയുടെ രൂപം പതിപ്പിച്ചത്.

മുല്ലമൊട്ടുമാല, പൂത്താലി, മംഗല്യസൂത്രം:

വിവാഹത്തിലെ ഹൈന്ദവ ആചാരങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവ.

ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ വിഗ്രഹങ്ങൾക്ക് ചാർത്തുന്ന നെറ്റിച്ചുട്ടി, ഒട്ടിയാണം, കാതില, കൈവള, പാദസരം എന്നിവയെല്ലാം ആദ്യം ദേവീ-ദേവന്മാരുടെ വിഗ്രഹങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി നിർമ്മിച്ചവയാണ്. ലക്ഷ്മി, സരസ്വതി, പാർവതി വിഗ്രഹങ്ങളിൽ കാണുന്ന അതേ ഡിസൈനുകളുടെ ലഘുരൂപങ്ങളാണ് (Miniature) സ്ത്രീകൾ ധരിക്കുന്നത്. ക്ഷേത്ര വാസ്തുവിദ്യയിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ട് കൊത്തുപണികൾ ചെയ്ത വീതിയേറിയ വളകളും കാപ്പും ഇത്തരത്തിലുള്ളവയാണ്.

ക്രൈസ്തവ പാരമ്പര്യത്തിലെ ആഭരണങ്ങൾ: ഹൈന്ദവ പകരക്കാർ ഇനി പരമ്പരാഗത ക്രൈസ്തവ ആഭരണങ്ങളിലേക്ക് വന്നാൽ, അവയെല്ലാം ഹൈന്ദവ ആഭരണങ്ങൾക്ക് പകരമായി രൂപപ്പെടുത്തിയെടുത്തവയാണെന്ന് കാണാം:

 1. മിന്ന്: ഹൈന്ദവ താലിയുടെ അതേ സ്ഥാനത്താണ് ക്രിസ്ത്യാനികൾ മിന്ന് ധരിക്കുന്നത്. ഇതിൽ ദേവരൂപങ്ങൾക്ക് പകരം 7 സ്വർണ്ണമണികൾ ചേർത്ത കുരിശാണുള്ളത്. ഇത് ക്രിസ്തു കേന്ദ്രീകൃതമായ ദാമ്പത്യത്തെയും, സഭയിലെ 7 കൂദാശകളെയും, ബൈബിൾ പ്രകാരമുള്ള പൂർണ്ണതയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

2. പ്ലെയിൻ കാശുമാല / സെന്റ് മേരീസ് കോയിൻ മാല:

ലക്ഷ്മി കാശുമാലയ്ക്ക് പകരമായി, ക്രിസ്ത്യൻ പാരമ്പര്യത്തിൽ ദേവീരൂപങ്ങൾക്ക് പകരം പൂർണ്ണമായും പ്ലെയിൻ ആയ നാണയങ്ങളോ അല്ലെങ്കിൽ മറിയത്തിന്റെയോ കുരിശിന്റെയോ രൂപം പതിച്ച നാണയങ്ങളോ ആണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ഇത് ദൈവമാതാവിന്റെ മാധ്യസ്ഥ്യത്തെയും തലമുറകളായി കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്ന ദൈവാനുഗ്രഹത്തെയും കാണിക്കുന്നു.

3. കുരിശുമാല / ഒറ്റേഴപതക്കം:

നാഗപടത്താലിക്കും പുലിനഖമാലയ്ക്കും പകരമായി, തിന്മയ്ക്കെതിരെയുള്ള സംരക്ഷണ കവചമായാണ് ക്രിസ്ത്യാനികൾ കുരിശുമാലകൾ ധരിച്ചു തുടങ്ങിയത്. അതോടൊപ്പം ധരിക്കുന്ന ഒറ്റേഴപതക്കം വധുവിന്റെ കുലീനതയെയും ബൈബിൾ അധിഷ്ഠിതമായ വിശുദ്ധിയെയുമാണ് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്.

4. ഇളക്കത്താലി: പാലയ്ക്കമാലയ്ക്കും മാങ്ങാമാലയ്ക്കും പകരമായി, ജ്യാമിതീയ (Geometric) രൂപങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ഇളക്കത്താലിയാണ് ക്രൈസ്തവ വധുക്കൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. പ്രകാശം തട്ടി തിളങ്ങുന്ന ഇതിന്റെ ഘടന വധുവിന്റെ ആന്തരിക ചൈതന്യത്തെയും ക്രിസ്തീയ പ്രകാശത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

 5. മേക്കാമോതിരം / കുണുക്ക്: ജിമിക്കിക്ക് പകരമായി, പരമ്പരാഗത നസ്രാണി സ്ത്രീകൾ ചെവിയുടെ മുകൾഭാഗം തുളച്ചാണ് കുണുക്ക് ധരിച്ചിരുന്നത്. ഇത് ഒരു പ്രത്യേക വംശീയ സംസ്‌കാരത്തിന്റെ (Nasrani Identity) അടയാളവും സാമൂഹിക പദവിയുടെ പ്രഖ്യാപനവുമായിരുന്നു. കൂടാതെ ഇത് വിനയത്തിന്റെയും അടക്കത്തിന്റെയും പ്രതീകമായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ടു.

ഇങ്ങനെ ആചാരപരവും മതപരവുമായ അർത്ഥതലങ്ങളുള്ളതാണ് നമ്മുടെ പരമ്പരാഗത ആഭരണങ്ങൾ. ഇന്ന് കേരളത്തിൽ 90% ആളുകളും ഇതിന്റെ പിന്നിലെ ആചാരപരമായ അർത്ഥം നോക്കാതെ വെറുമൊരു 'ഫാഷൻ' ആയിട്ടാണ് ആഭരണങ്ങൾ ധരിക്കുന്നത് എന്നത് ശരിയാണ്. എന്നാൽ ഇതിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള വസ്തുതകൾ മനസ്സിലാക്കിയ മുൻഗാമികളായ ദൈവദാസന്മാർ, എന്തിനാണ് ആഭരണ വർജ്ജനം പ്രസംഗിക്കുകയും പ്രാവർത്തികമാക്കുകയും ചെയ്തതെന്ന് ഇപ്പോൾ വ്യക്തമാണല്ലോ.

ഇനി, "ആഭരണ വർജ്ജനം" തെറ്റാണെന്ന് വാദിക്കുന്നവരോട് ഒരു ചോദ്യം: പെന്തെക്കോസ്തുകാർക്ക് ഉപയോഗിക്കാവുന്ന ആഭരണങ്ങൾ ഏതെല്ലാമാണെന്നും, അവയുടെ ആത്മീയ അർത്ഥവും ലക്ഷ്യവും എന്താണെന്നും വിശദീകരിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം നിങ്ങൾക്കില്ലേ? അതിന് തയ്യാറാകുന്നില്ലെങ്കിൽ, സാധുക്കളായ വിശ്വാസികളുടെ വേർപാടിനെയും വിശുദ്ധിയെയും തകർക്കുന്ന "ബിലെയാമ്യ ഉപദേശത്തിന്റെ" വക്താക്കളായി ചരിത്രം നിങ്ങളെ അടയാളപ്പെടുത്തും എന്നതിൽ സംശയമില്ല.

Advertisement

സിവിൽ എഞ്ചിനീറിംഗിൽ ഡിപ്ലോമയും കുറഞ്ഞത് രണ്ടു വർഷത്തെ പ്രവർത്തി പരിചയവും ഉള്ള സിവിൽ എന്ജിനീയേഴ്സിനെ ഒമാനിലേക്ക് അവിശ്യമുണ്ട്.  GCC ഡ്രൈവിംഗ് ലൈൻസ്  ഉള്ളവർക്ക് മുൻഗണന. Contact: +96891154584

Advertisement