തോക്കിൻ മുമ്പിലെ ക്രിസ്മസ്:ക്രിസ്ത്യാനികൾ നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികൾ

തോക്കിൻ മുമ്പിലെ ക്രിസ്മസ്: ക്രിസ്ത്യാനികൾ നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികൾ 

വായിച്ചിരിക്കേണ്ട കാലിക പ്രസക്തിയുള്ള ലേഖനം. മുൻ യു.എൻ. ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ജോർജ് എബ്രഹാം കല്ലിശ്ശേരി എഴുതുന്നു

ജോർജ് എബ്രഹാം കല്ലിശ്ശേരി

ഗുഡ്ന്യൂസ് വായനക്കാർക്ക് പുതുവത്സരാശംസകൾ.

2025-ൽ ലോകം ക്രിസ്മസ് ആഘോഷിച്ചപ്പോൾ, ജനനത്തിലും ലാളിത്യവും എളിമയും കൊണ്ട് ജീവിതരേഖ ചമച്ച ക്രിസ്തുവിനെ ലോകം  സ്മരിക്കുന്നു. കൊട്ടാരത്തിന്റെ ആഡംബരത്തിലല്ല, മറിച്ച് ഒരു പുൽത്തൊട്ടിയിൽ ജനിച്ചവനെ എളിയവർ  സ്വാഗതം ചെയ്തു, താമസിയാതെ ഹേറോദ് രാജാവിനെ പോലെ ശക്തനായ ഒരാളുടെ അക്രമ ഭീഷണിയെ നേരിട്ടു. തുടക്കം മുതൽ തന്നെ, ക്രിസ്മസ് കഥ കഷ്ടപ്പാടുകൾ, വെല്ലുവിളികൾ എന്നിവ നിറഞ്ഞതാണ്. ഇന്ന് ലോകമെമ്പാടും, എണ്ണമറ്റ ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഇത് ആഘോഷിക്കുന്നത് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത കഷ്ടപ്പാടുകളുടെയും പീഡനങ്ങളുടെയും നടുവിലാണ്. മിഡിൽ ഈസ്റ്റ്, ഏഷ്യ, ആഫ്രിക്ക എന്നിവിടങ്ങളിലെ പല ഭാഗങ്ങളിലും, ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം സൂക്ഷിക്കുമ്പോൾ പീഡനം, തടവ്, അല്ലെങ്കിൽ മരണം പോലും ക്ഷണിച്ചുവരുത്തുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ നാമം ഏറ്റുപറയുന്നതിന്റെ പേരിൽ പള്ളികൾ കത്തിക്കുകയോ അടച്ചു പൂട്ടപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നു, ബൈബിളുകൾ പോലും നശിപ്പിക്കുന്നു, കുടുംബങ്ങൾ നാടുകടത്തപ്പെടുകയോ ചിതപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നു.

പാശ്ചാത്യ ലോകത്ത് പോലും, പല സമൂഹങ്ങളിലും ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഇപ്പോഴും ഭൂരിപക്ഷമായിട്ടും, വിശ്വാസികൾ മറ്റുള്ളവരുടെ ശത്രുതയിൽ നിന്നോ വിവേചനത്തിൽ നിന്നോ മുക്തരല്ല. റാഡിക്കൽ LGBTQ+, ഗർഭഛിദ്ര അനുകൂല ആക്ടിവിസം എന്നിവയുൾപ്പെടെയുള്ള ആക്രമണാത്മക പ്രത്യയശാസ്ത്ര പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന സ്വാധീനം, വിശ്വാസികൾ അവരുടെ ബോധ്യങ്ങളെ പ്രതിരോധിക്കുമ്പോൾ നിശബ്ദരാക്കപ്പെടുന്നു. 

ക്രിസ്ത്യൻ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ചെറിയ പ്രവൃത്തികൾ പോലും സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കാൻ വളരെ ജാഗ്രതയാണ്.  അതേസമയം മറ്റ് മതവിഭാഗങ്ങളുടെ സമാനമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ പലപ്പോഴും അത്തരം പരിശോധനയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുന്നു.

ന്യൂയോർക്ക് നഗരത്തിലെ തെരുവുകളും കടകളുടെ മുൻഭാഗങ്ങളും സീസണൽ അലങ്കാരങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കാം, എന്നിരുന്നാലും ക്രിസ്മസിന്റെ ഭാഷയും ചൈതന്യവും പൊതുജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ക്രമേണ മാഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. ഹാപ്പി ഹനുക്ക, ഹാപ്പി ദീപാവലി, ഈദ് മുബാറക് തുടങ്ങിയ ആശംസകൾ സ്വതന്ത്രമായി സംസാരിക്കപ്പെടുന്നു, അതേസമയം പൊതു ഇടങ്ങളിലും ചില്ലറ വ്യാപാര മേഖലകളിലും 'മെറി ക്രിസ്മസ്' എന്ന വാക്ക് വളരെ അപൂർവമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പൊതു ഇടങ്ങളിലെ ആഘോഷങ്ങൾക്ക് ഏർപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന നിയന്ത്രണങ്ങൾ അതിന്റെ  സത്തയെ കൂടുതൽ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നു, കൂടാതെ പുരോഗമന ഗ്രൂപ്പുകളിൽ നിന്നുള്ള വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന സമ്മർദ്ദം മതേതരത്വത്തിന്റെ പേരിൽ ക്രിസ്മസ് ട്രീയെ "അവധിക്കാല വൃക്ഷം" ആയി പുനർനാമകരണം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഇതൊക്കെ അർത്ഥമില്ലാത്തതായി ചിലർക്ക് തോന്നിയാലും ക്രിസ്ത്യാനികളെ ഒതുക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി കാണേണ്ടതുണ്ട്.

യൂറോപ്പിലുടനീളം, ഇസ്ലാമിക ഭീകരതയുടെ നിരന്തരമായ ഭീഷണി പൊതു ആഘോഷങ്ങളെ കൂടുതൽ സ്തംഭിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു - ഫ്രാൻസ് മുതൽ ജർമ്മനി, ഓസ്ട്രിയ എന്തിനേറെ ഇറ്റലിയിലും വരെ. ക്രിസ്ത്യൻ പൈതൃകത്താൽ സമ്പന്നമായ ഒരു ഭൂഖണ്ഡം വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന സുരക്ഷാ ആശങ്കകൾ കാരണം അതിന്റെ പാരമ്പര്യങ്ങൾ ക്രമേണ ഉപേക്ഷിക്കുകയാണ്. ജർമ്മനിയിൽ, ക്രിസ്മസ് മാർക്കറ്റുകൾ കോൺക്രീറ്റ് സുരക്ഷാ ഭിത്തികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, കൂടാതെ കനത്ത ആയുധധാരികളായ പോലീസിന്റെ കാവലുമുണ്ട്. ഓസ്ട്രിയയിലെ സാൽസ്ബർഗിൽ, പ്രശസ്തമായ ക്രിസ്മസ് മാർക്കറ്റ് ഇപ്പോൾ വിപുലമായ നിരീക്ഷണ സംവിധാനങ്ങളും 24 മണിക്കൂറും സുരക്ഷാ ഉദ്യോഗസ്ഥരും നിരീക്ഷിക്കുന്നു. പാരീസിൽ, അക്രമ സാധ്യത ഭയന്ന് ഈ വർഷം ചാംപ്സ്-എലിസീസിലെ ക്രിസ്മസ്- പുതുവത്സര ആഘോഷങ്ങൾ അധികൃതർ റദ്ദാക്കി.

ഞാൻ ഇത് എഴുതുമ്പോൾ, ചൈനീസ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് അധികാരികൾ ക്രിസ്മസ് സീസണിൽ വീടുകളിലും താൽക്കാലിക പള്ളികളിലും റെയ്ഡ് നടത്തുന്നതായും നൂറുകണക്കിന് വിശ്വാസികളെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നതായും ചോദ്യം ചെയ്യലിനോ ഉപരോധത്തിനോ തടവിലോ വിധേയരാക്കുന്നതായും റിപ്പോർട്ടുണ്ട്. സാധാരണ വിശ്വാസികൾക്കൊപ്പം പ്രമുഖ പുരോഹിതന്മാരെയും കസ്റ്റഡിയിലെടുത്തിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഇതൊക്കെ പതിവ് നിയമപാലനമായിട്ടാണ് ഔദ്യോഗിക സർക്കാർ ഈ നടപടികളെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. അതേസമയം മനുഷ്യാവകാശ സംഘടനകളും മതസംഘടനകളും ഇതിൽ ആശങ്കാകുലരാണ്.

നൈജീരിയയിൽ, ഇസ്ലാമിക സായുധ സംഘങ്ങൾ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കെതിരെ വംശഹത്യ നടത്തുന്നു. ബലാത്സംഗങ്ങൾ, അംഗഭംഗങ്ങൾ, കൊലപാതകങ്ങൾ എന്നിവ ഭയാനകമായ പതിവ് സംഭവങ്ങളാണ്. വടക്കൻ നൈജീരിയയിൽ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കെതിരായ ആക്രമണങ്ങൾ ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ക്രൂരമായ ദൈനംദിന യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഗ്രാമങ്ങൾ കത്തിക്കപ്പെടുകയോ, ആളുകൾ കൊല്ലപ്പെടുകയോ, തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നു, കൂടാതെ  അതിജീവിച്ചവർ സംരക്ഷണമോ സമാധാന പ്രതീക്ഷയോ ഇല്ലാതെ നാടുകടത്തപ്പെടുന്നു. കഴിഞ്ഞ ദശകത്തിൽ കുറഞ്ഞത് 125,000 ക്രിസ്ത്യാനികളെങ്കിലും കൊല്ലപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്നാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്, എന്നിട്ടും ഈ തുടർച്ചയായ ദുരന്തത്തിന് മുന്നിൽ ലോകം മൗനത്തിലാണ്. കഴിഞ്ഞദിവസം ഐ. എസ്. ഭീകര കേന്ദ്രങ്ങളിൽ യു.എസ് സൈന്യം ബോംബിട്ടതായി നാം പത്രത്തിൽ വായിച്ചു.

ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ കളിത്തൊട്ടിലായി അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന സിറിയ, ഇപ്പോൾ അവിടെയുള്ള ക്രിസ്ത്യൻ പൈതൃകത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള ഭയാനകമായ ശ്രമങ്ങളാണ് അവിടെ നടക്കുന്നത്. പല ന്യൂനതകളും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാൻ ഉണ്ടെങ്കിലും മുൻ ഭരണകൂടം ന്യൂനപക്ഷങ്ങളെ പ്രത്യേകിച്ച് ക്രിസ്ത്യൻസിനെ ഒരു പരിധിവരെ സംരക്ഷിച്ചു പോന്നു. എന്നാൽ അമേരിക്കയുടെ പിന്തുണ ഇപ്പോഴത്തെ ഭരണകൂടത്തിന് നൽകിയത് ഒരു നയ വൈകല്യമായി പോയി എന്ന് കാലം തെളിയിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ അവിടെ ക്രൈസ്തവഹത്യ സ്ഥിരം വാർത്തകളാണ്. ഒരുകാലത്ത് കോടിക്കണക്കിന് ഡോളർ തലയ്ക്ക് വിലയിട്ടിരുന്ന ഒരു മുൻ തീവ്രവാദ നേതാവ് ഇപ്പോൾ അവിടെ പുതിയ ഭരണമായ ഇസ്ലാമിക റിപ്പപ്ലിക്കിന്റെ തലവനാണ്. 

ഇന്ത്യയിൽ, പ്രധാനമന്ത്രി മോദിജിയുടെ സർക്കാർ ഡിസംബർ 25 സദ്ഭരണ ദിനമായിട്ടാണ് പ്രഖ്യാപിച്ചത്. ക്രിസ്തുമസിന്റെ പൊതുജന അംഗീകാരത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു നീക്കമാണിതെന്ന് പരക്കെ കരുതപ്പെടുന്നു. ഉത്തർപ്രദേശിൽ, ക്രിസ്മസ് ഒരു അവധിയായി ആചരിക്കുന്നതിനുപകരം അടൽ ബിഹാരി വാജ്‌പേയിയുടെ ശതാബ്ദി ആഘോഷത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഈ വർഷം ഡിസംബർ 25 ന് സ്‌കൂളുകൾ തുറന്നിരുന്നു. ഇത്തരം പ്രവർത്തനങ്ങൾ ക്രിസ്തുമതത്തോടുള്ള വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന ശത്രുതയെയും അതിന്റെ പൊതു സാന്നിധ്യത്തെ പാർശ്വവൽക്കരിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തെയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.

നിലവിലെ ബിജെപി സർക്കാരിന്റെ കീഴിൽ, ക്രിസ്ത്യൻ ജീവിതത്തെ അടിച്ചമർത്താൻ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള നയങ്ങളുടെ ഒരു പരീക്ഷണ കേന്ദ്രമായി ഛത്തീസ്ഗഢ് മാറിയിരിക്കുന്നു. ക്രിസ്ത്യൻ കുടുംബങ്ങൾക്ക് മരിച്ചവരെ സംസ്‌കരിക്കാനുള്ള അടിസ്ഥാന അവകാശം പോലും നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.ഇത് വിവേചനത്തിന്റെയും വർഗീയ ശത്രുതയുടെയും വ്യക്തമായ ഉദാഹരണമാണ്. കാങ്കർ, സുക്മ തുടങ്ങിയ ജില്ലകളിലെ തദ്ദേശ കൗൺസിലുകൾ ഗ്രാമങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്നതിനോ അവരുടെ വിശ്വാസം സ്വതന്ത്രമായി ആചരിക്കുന്നതിനോ ക്രിസ്ത്യാനികളെ തടയുന്നതിന് പ്രമേയങ്ങൾ പാസാക്കുകയോ സാമൂഹിക സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തുകയോ ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്ന് റിപ്പോർട്ടുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

പ്രമുഖ അമേരിക്കൻ ക്രിസ്ത്യൻ നേതാവ് ഡോ. ഫ്രാങ്ക്ലിൻ ഗ്രഹാമിന് വിസ നൽകുന്നത് വൈകി - ഷെഡ്യൂൾ ചെയ്ത പരിപാടി കഴിഞ്ഞതിനുശേഷം മാത്രം - ഇന്ത്യ പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ക്രിസ്ത്യൻ നേതാക്കളെ പരിഗണിക്കുന്നതിന്റെ മറ്റൊരു അസ്വസ്ഥമായ ഉദാഹരണമാണ്.  ഒരു ദശാബ്ദത്തിലേറെയായി, മതപരിവർത്തന സാധ്യത ആരോപിച്ച്  ഇന്ത്യൻ വിദേശകാര്യ വകുപ്പ് അമേരിക്കൻ ക്രിസ്ത്യൻ സന്ദർശകരുടെ വിസകൾ നിരസിക്കുന്നു.

ക്രിസ്ത്യൻപള്ളികളുമായോ  അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചാരിറ്റികളുമായോ ബന്ധമുള്ളവരുന്നു കണ്ടാൽ പലപ്പോഴും മിഷനറി വിസയ്ക്ക് അപേക്ഷിക്കാൻ നിർദ്ദേശിക്കാറുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും അത്തരം മിക്കവാറും എല്ലാ അപേക്ഷകളും നിരസിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നു മാത്രമല്ല മറ്റു രാജ്യക്കാരായ ക്രിസ്തീയ നേതാക്കന്മാരെ ഡിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു. 

ആഗോള സഭ ഒരു ശരീരമാണെന്ന് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു: ഒരു ഭാഗം കഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, എല്ലാവരും കഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഈ പരീക്ഷണങ്ങളും കഷ്ടപ്പാടുകളും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം ഒരിക്കലും സുരക്ഷയെയോ പദവിയെയോ ആശ്രയിച്ചിട്ടില്ല. ആദ്യകാല വിശ്വാസികൾ കാറ്റകോമ്പുകളിലും വീടുകളിലും ആരാധന നടത്തി, ശക്തിയാൽ അല്ല, പ്രത്യാശയാൽ പോറ്റിപ്പുലർത്തി. പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന സഭ ഇന്നും അതേ പാരമ്പര്യത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു, സഹിഷ്ണുത, ക്ഷമ, ഇരുട്ടിൽ വെളിച്ചം ഏറ്റവും പ്രകാശിക്കുമെന്ന അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസം എന്നിവയിലൂടെ സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു.

ലേഖകനെക്കുറിച്ച്: ശ്രീ. ജോർജ്ജ് എബ്രഹാം-: ന്യൂയോർക്കിലെ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ (UN) മുൻ ചീഫ് ടെക്നോളജി ഓഫീസറും, ഇന്ത്യൻ പെന്തക്കോസ്ത് ചർച്ച് ഓഫ് ഗോഡിന്റെ (I.P.C.) മുൻ ജനറൽ സെക്രട്ടറിയായ പരേതനായ കല്ലിശ്ശേരി പാസ്റ്റർ ടി. എൻ. എബ്രഹാമിന്റെ മകനുമാണ്.

A prophetic announcement in Scripture declares: “For unto us a child is born, unto us a son is given; and the government shall be upon his shoulder. And his name shall be called Wonderful Counselor, Mighty God, Everlasting Father, Prince of Peace.”

As we celebrate Christmas in 2025, we remember a Christ marked by simplicity and humility—born not in the luxury of a palace but in a manger. He was welcomed by the lowly and soon faced the threat of violence from the powerful. From its very beginning, the Christmas story has been intertwined with suffering, displacement, and quiet courage: God fully immersed in humanity, yet revealing a divine gift to the world.
Yet across the globe today, countless Christians mark this sacred season amid untold suffering and persecution. In many parts of the Middle East, Asia, and Africa, professing the Christian faith invites harassment, imprisonment, or even death. Churches are burned or shuttered, Bibles are confiscated or destroyed, and families are displaced or torn apart simply for confessing the name of Christ.

Even in the Western world, where Christians still constitute a majority in many societies, believers are not immune to hostility or discrimination. The growing influence of aggressive ideological movements, including radical LGBTQ+ and pro-abortion activism, has increasingly succeeded in intimidating people of faith into silence when defending their convictions. The principle of separation of church and state is frequently invoked to scrutinize even minor actions by Christian institutions, while comparable actions by other religious groups often escape such examination.

In New York City, streets and storefronts may be festooned with seasonal decorations, yet the language and spirit of Christmas have steadily faded from public life. Greetings such as Happy Hanukkah, Happy Diwali, or Eid Mubarak are spoken freely, while Merry Christmas has become increasingly rare in public spaces and retail environments. Restrictions placed on nativity scenes in public areas further dilute the essence of the celebration, and mounting pressure from progressive groups seeks to rebrand the Christmas tree as a “holiday tree” in the name of secularism.

Across Europe, the persistent threat of Islamic terrorism has further stifled public celebrations—from France to Germany and Austria. A continent rich in Christian heritage is gradually surrendering its traditions under mounting security concerns. In Germany, Christmas markets are ringed with concrete barriers and guarded by heavily armed police. In Salzburg, Austria, the famed Christmas market is now monitored by extensive surveillance systems and round-the-clock security personnel. In Paris, authorities canceled Christmas–New Year celebrations along the Champs-Élysées this year out of fear of potential violence.
As I write this, Chinese Communist authorities are reportedly raiding homes and makeshift churches during the Christmas season, arresting hundreds of believers and subjecting them to interrogation, sanctions, or imprisonment. Prominent clergy have been detained alongside ordinary worshippers. Official government statements describe these actions as routine law enforcement against illegal gatherings or unauthorized communications, while human rights and religious freedom organizations characterize them as systematic persecution of faith communities.

In Nigeria, genocide against Christians is being perpetrated by Islamist militias. Rapes, mutilations, and murders occur with alarming regularity. The attacks on Christians in northern Nigeria are not isolated incidents but part of a brutal daily reality. Villages are burned, people are killed or kidnapped, and countless survivors are displaced with little protection or hope for peace. It is estimated that at least 125,000 Christians have been killed over the past decade, yet the world remains largely silent in the face of this continuing tragedy.

Syria, once known as a cradle of Christianity, now faces the grim possibility of erasing what remains of its Christian heritage. A former terrorist leader, once carrying a multi-million-dollar bounty, now presides over the new Islamic order. The questionable policies of the United States, supporting extremist factions such as the Al-Nusra Front and facilitating the fall of the Assad regime, have had dire consequences for religious minorities. The bombing of the Mar Elias Greek Orthodox Church near Damascus and other targeted killings point to a bleak future for Christians, who have become collateral damage in broader geopolitical calculations.

In India, Prime Minister Modi’s government has designated December 25 as Good Governance Day, a move widely perceived as diluting the public recognition of Christmas. In Uttar Pradesh, schools were kept open on December 25 this year to commemorate the centenary of Atal Bihari Vajpayee rather than observe Christmas as a holiday. Such actions reflect a growing hostility toward Christianity and an effort to marginalize its public presence.

Under the current BJP government, Chhattisgarh has become a testing ground for policies aimed at suppressing Christian life. Christian families have been denied even the basic right to bury their dead, a stark illustration of discrimination and communal hostility. Reports indicate that local councils in districts such as Kanker and Sukma have passed resolutions or exerted social pressure to restrict Christians from residing in villages or freely practicing their faith.

The delayed issuance of a visa to prominent American Christian leader Rev. Franklin Graham—issued only after the scheduled event had passed—is another troubling example of how India treats Christian leaders from the West. For more than a decade, India has routinely deported American Christian visitors, alleging missionary intent. Those associated with churches or Christian charities are often instructed to apply for missionary visas, yet nearly all such applications are rejected, effectively barring Christian engagement.

Despite these trials and tribulations, Christian faith has never depended on safety or privilege. The earliest believers worshipped in catacombs and homes, sustained not by power but by hope. The persecuted Church today stands firmly in that same tradition, bearing witness through endurance, forgiveness, and an unshakable belief that light shines brightest in darkness.

For those of us who are fortunate to celebrate Christmas freely, this season calls us to remembrance and responsibility. We are reminded that the global Church is one body: when one part suffers, all suffer. Our response must go beyond sentiment, beyond candlelight and carols, toward prayer, advocacy, compassion, and a refusal to grow indifferent to injustice. Christmas proclaims that the Light has come into the world, and though darkness msg resist it with violence and fear, it will not overcome it. That is the enduring hope of Christmas and the quiet strength of the persecuted Church.

About the Author: Mr George Abraham-:  Former Chief Technology Officer of United Nations (UN)@ New York and The Son of Late Pastor T. N Abraham -Former General Secretary of the lndian Pentecostal Church of God (I.P.C.)

Advt.

Advt.