മാറുന്ന കേരള പെന്തെക്കോസ്ത് സമൂഹം: സെക്കുലർ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ കേരള പെന്തെക്കോസ്തിന്റെ നിലപാടും കാഴ്ചപ്പാടും

ഇവാ.മോൻസി മാമ്മൻ തിരുവനന്തപുരം

കേരളത്തിലെ പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനം ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിൽ രൂപംകൊണ്ട ഒരു ആത്മീയ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനമായി ആരംഭിച്ചെങ്കിലും, നൂറിലധികം വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അത് കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക, സാംസ്കാരിക, വിദ്യാഭ്യാസ, സാമ്പത്തിക, രാഷ്ട്രീയ മേഖലകളിൽ സാന്നിധ്യമുള്ള ഒരു പ്രധാന ക്രൈസ്തവ സമൂഹമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ആദ്യകാല പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ സ്ത്രീകൾ, ദളിതർ, സാമ്പത്തികമായി പിന്നാക്കം നിന്നവർക്കു മതപരവും സാമൂഹികപരവുമായി അംഗീകാരം നൽകിയ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനമായിരുന്നു പെന്തെകൊസ്തു എന്ന് പഠനങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

കേരള പെന്തെക്കോസ്തിന്റെ ചരിത്രം ആത്മീയ ഉണർവിന്റെ ചരിത്രമായി മാത്രമല്ല കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ പരിവർത്തനങ്ങളുമായി പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വളർച്ച പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു എന്നുള്ളത് പെന്തെക്കോസ്തിന്റെ ചരിത്രം പഠിക്കുന്നവർക്ക് മനസിലാവുന്ന വസ്തുതയാണ്. അതിനാൽ, കേരളത്തിലെ പെന്തെക്കോസ്തുകാർ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുനിന്നു എന്ന പൊതുവായ ധാരണ ചരിത്രപരമായി പൂർണ്ണമായും ശരിയായ ഒരു പ്രസ്താവനയല്ല. എങ്കിലും, പരമ്പരാഗത പെന്തെക്കോസ്ത് ആത്മീയതയിൽ രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലിനോട് ഒരു പ്രത്യേക അകലം കാണിച്ചിരുന്നു. വ്യക്തിപരമായ രക്ഷ, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ അനുഭവം, വിശുദ്ധജീവിതം, സുവിശേഷീകരണം, ക്രിസ്തുവിന്റെ രണ്ടാം വരവിനുള്ള പ്രതീക്ഷ എന്നിവയ്ക്ക് നൽകിയ പ്രാധാന്യം മൂലം സജീവമായ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലുകൾക്ക് പലപ്പോഴും പെന്തെക്കോസ്തിനുള്ളിൽ ഒരു അകലം കല്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. 

എന്നാൽ ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ ഈ സമീപനത്തിൽ ശ്രദ്ധേയമായ മാറ്റം സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസം, നഗരവൽക്കരണം, ആഗോളവൽക്കരണം, പ്രവാസം, സോഷ്യൽ മീഡിയ, പുതിയ തലമുറയുടെ പൊതുപങ്കാളിത്തം, ന്യൂനപക്ഷാവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം, രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുടെ ക്രൈസ്തവ സമൂഹങ്ങളോടുള്ള സമീപനം തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങൾ കേരള പെന്തെക്കോസ്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയബോധത്തെ പുനർരൂപപ്പെടുത്തുന്നു.

അതുകൊണ്ട്, സമകാലിക കേരള പെന്തെക്കോസ്തിനെ പഠിക്കുമ്പോൾ പ്രധാന ചോദ്യം “പെന്തെക്കോസ്തുകാർ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്നുണ്ടോ?” എന്നതല്ല. മറിച്ച്, “പെന്തെക്കോസ്തുകാർ സെക്കുലർ രാഷ്ട്രീയത്തെ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കുന്നു, രാഷ്ട്രീയപങ്കാളിത്തത്തെ അവരുടെ ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തോടും ക്രിസ്തീയ ദൗത്യ ദർശനത്തോടും എങ്ങനെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു?” എന്നതാണ്.

കേരളത്തിലെ പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആരംഭം കേരളത്തിലെ സാമൂഹിക-മതപരിഷ്കരണ ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചുകാണാൻ കഴിയില്ല. കേരളത്തിലെ ആദ്യകാല പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനം പ്രാദേശികവും ആഗോളവുമായ മത-സാമൂഹിക ആശയങ്ങളുടെ പരസ്പര ഇടപെടലിൽ നിന്നാണ് രൂപപ്പെട്ടത്. പ്രത്യേകിച്ച് ദളിതരും സാമൂഹികമായി പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവരും പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനത്തിൽ പുതിയ ആത്മീയവും സാമൂഹികവുമായ ഒരു അംഗീകാരം കണ്ടെത്തി. പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആദ്യകാല ചരിത്രത്തിൽ തന്നെ സാമൂഹിക പങ്കാളിത്തത്തിൽ സമൂഹത്തിലെ എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളെയും ചേർത്തു പിടിക്കുന്ന ഒരു നവോത്ഥാന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാട് പെന്തെകൊസ്തു സമൂഹത്തിനു ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ചരിത്രകാരന്മാർ ചൂണ്ടി കാണിച്ചിട്ടുണ്ട്. പെന്തെക്കോസ്ത് സമൂഹം രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും പുറത്തുനിന്നിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടൽ പലപ്പോഴും പാർട്ടി രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ അല്ലാതെ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളോടുള്ള പ്രതികരണത്തിന്റെ രൂപത്തിലായിരുന്നു.

പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പൊതുവായ പഠനങ്ങളിൽ ഒരു പ്രധാന വിമർശനം, പെന്തെക്കോസ്തുകാർ ചരിത്രപരമായി സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ വിഷയങ്ങളിൽ സജീവ ഇടപെടലുകൾ നടത്തുന്നില്ല എന്നുള്ളതാണ്. എന്നാൽ സമകാലിക പെന്തെക്കോസ്ത് രാഷ്ട്രീയ ദൈവശാസ്ത്രം ഈ ധാരണയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. പെന്തെക്കോസ്തുകാരെ പരമ്പരാഗതമായി “apolitical” എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുനിൽക്കുന്നു എന്ന അവകാശവാദം പോലും ഒരു രാഷ്ട്രീയ നിലപാടായി ചൂണ്ടി കാണിക്കപെട്ടിട്ടുണ്ട് .

കേരള പെന്തെക്കോസ്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ കാഴ്ചപ്പാടിൽ “സെക്കുലർ” എന്ന ആശയം പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ അർഹിക്കുന്നു. ഇന്ത്യൻ സാഹചര്യത്തിലെ സെക്കുലറിസം മതത്തെ പൊതുജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി പുറത്താക്കുന്നതല്ല. മറിച്ച്, വിവിധ മതവിഭാഗങ്ങൾക്ക് തുല്യമായ പൗരാവകാശവും മതസ്വാതന്ത്ര്യവും ഉറപ്പാക്കുന്ന ഭരണഘടനാപരമായ സംവിധാനമായി അതിനെ മനസ്സിലാക്കുന്നതാണ് കൂടുതൽ ഉചിതം.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ പെന്തെക്കോസ്തുകാരുടെ സെക്കുലർ രാഷ്ട്രീയപങ്കാളിത്തം ഒരു അടിസ്ഥാന വൈരുദ്ധ്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല. മറിച്ച്, ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിക്ക് തന്റെ വിശ്വാസപരമായ മൂല്യങ്ങൾ നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് ഒരു സെക്കുലർ ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തിൽ പൗരനായി പങ്കെടുക്കാൻ കഴിയും.

ഇന്നത്തെ കേരള പെന്തെക്കോസ്ത് സമൂഹത്തിൽ രാഷ്ട്രീയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സമീപനത്തിൽ പലതരം മാറ്റങ്ങൾ കാണാം.

ഒന്നാമതായി, രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളോടുള്ള തുറന്ന ഇടപെടൽ വർധിച്ചിരിക്കുന്നു.

രണ്ടാമതായി, പെന്തെക്കോസ്ത് സമൂഹത്തിന്റെ പ്രത്യേക സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകളിൽ ഉന്നയിക്കപ്പെടുന്നു.

മൂന്നാമതായി, തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾക്കിടയിൽ പെന്തെക്കോസ്ത് നേതാക്കളും വിശ്വാസികളും വിവിധ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുമായി സംവദിക്കുന്നു.

നാലാമതായി, സോഷ്യൽ മീഡിയയെ പെന്തെകൊസ്തു സമൂഹം സജീവമായി രാഷ്ട്രീയ അഭിപ്രായപ്രകടനത്തിന്റെ പ്രധാന വേദിയായി ഉപയോഗിക്കുന്നു.

അഞ്ചാമതായി, പുതിയ തലമുറയിലെ പെന്തെക്കോസ്തുകാർ മതപരമായ തിരിച്ചറിവിനൊപ്പം പൗരത്വവും രാഷ്ട്രീയ ഉത്തരവാദിത്വവും സംബന്ധിച്ച ചോദ്യങ്ങൾ കൂടുതൽ സജീവമായി ചർച്ച ചെയ്യുന്നു.

ഇതിന്റെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ സമകാലിക ഉദാഹരണങ്ങളിലൊന്ന് 2026-ൽ കേരള സർക്കാർ പെന്തെക്കോസ്തിസത്തെ പ്രത്യേക ക്രൈസ്തവ വിഭാഗമായി ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സംഭവമാണ്. ഈ തീരുമാനത്തിന് ഭരണപരവും സാമൂഹികവുമായ അർത്ഥങ്ങൾ മാത്രമല്ല, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയപ്രാധാന്യവും നിരീക്ഷകർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയിട്ടുണ്ട്. കേരള പെന്തെക്കോസ്ത് സമൂഹം രാഷ്ട്രീയമായി സജീവമാകുന്നു എന്നത് ഒരു പ്രത്യേക രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയിലേക്ക് ഏകീകരിക്കപ്പെടുന്നു എന്നർത്ഥമല്ല.

കേരള പെന്തെക്കോസ്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയബോധത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന പ്രധാന ഘടകങ്ങളിലൊന്ന് ന്യൂനപക്ഷാവകാശമാണ്.

വിദ്യാഭ്യാസാവകാശം, മതസ്വാതന്ത്ര്യം, ആരാധനാസ്വാതന്ത്ര്യം, ഭരണഘടനാപരമായ അവകാശങ്ങൾ, പട്ടികജാതിയിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തുമതത്തിലേക്ക് മാറിയവരുടെ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക പ്രശ്നങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ പെന്തെക്കോസ്ത് സമൂഹത്തിൽ രാഷ്ട്രീയബോധം വർധിപ്പിക്കുന്ന ഘടകങ്ങളാണ്.

ഇന്ത്യയിലെ പെന്തെക്കോസ്തിസവും മതപരിവർത്തനവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനങ്ങളിൽ മതപരിവർത്തനം, മതസ്വാതന്ത്ര്യം, സെക്കുലറിസം, ജനാധിപത്യാവകാശങ്ങൾ, മതപരമായ സംഘർഷങ്ങൾ എന്നിവ പെന്തകൊസ്തുകാരുടെ രാഷ്ട്രീയ ബോധ്യത്തെ സജീവമാക്കുന്നതിൽ നിർണായക പങ്കു വഹിക്കുന്ന ഘടകങ്ങൾ ആണെന്ന് പഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. . അതുകൊണ്ട് പെന്തെക്കോസ്ത് രാഷ്ട്രീയപങ്കാളിത്തത്തെ വെറും “ക്രിസ്ത്യൻ വോട്ട്” എന്ന ചുരുക്കത്തിൽ മനസ്സിലാക്കുന്നത് മതിയാകില്ല. അതിനു പിന്നിൽ മതസ്വാതന്ത്ര്യം, സാമൂഹികനീതി, പൗരത്വം, തിരിച്ചറിവ്, പ്രതിനിധിത്വം തുടങ്ങിയ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമായ വിഷയങ്ങൾ പെന്തെകൊസ്തു സമൂഹത്തിന്റെ സെക്കുലർ രാഷ്ട്രീയ ബോധ്യത്തെ പരുവപ്പെടുത്തുന്നതിൽ നിർണായക പങ്ക് വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.  

കേരളത്തിലെ പെന്തെക്കോസ്ത് സമൂഹത്തിന് മുന്നിലുള്ള ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ചോദ്യം ഇതാണ്:

ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുമായി എത്രത്തോളം അടുപ്പം പുലർത്തണം?

ഒരു പാർട്ടി ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹത്തിന് അനുകൂലമായ ഒരു നയം സ്വീകരിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം അതിന്റെ എല്ലാ രാഷ്ട്രീയ-നൈതിക നിലപാടുകളെയും പിന്തുണയ്ക്കുന്നത് ക്രിസ്തീയ രാഷ്ട്രീയബോധത്തിന് അനുയോജ്യമല്ല. അതുപോലെ തന്നെ, ഒരു പാർട്ടി പെന്തെക്കോസ്ത് സമൂഹത്തിന്റെ ചില ആവശ്യങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല എന്ന കാരണത്താൽ അതിന്റെ എല്ലാ നയങ്ങളെയും നിരസിക്കുന്നതും യുക്തിസഹമല്ല.

പെന്തെക്കോസ്ത് രാഷ്ട്രീയത്തിന് ആവശ്യമായത് പാർട്ടി-നിരപേക്ഷമായ മൂല്യവിമർശനമാണ്.

ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയെ വിലയിരുത്തേണ്ടത്:

മനുഷ്യഗൗരവത്തോടുള്ള സമീപനം

മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തോടുള്ള സമീപനം

ദുർബലരോടുള്ള സമീപനം

സാമൂഹികനീതിയോടുള്ള സമീപനം

അഴിമതിയോടുള്ള സമീപനം

ഭരണഘടനയോടുള്ള പ്രതിബദ്ധത

ന്യൂനപക്ഷാവകാശങ്ങളോടുള്ള സമീപനം

ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളോടുള്ള ബഹുമാനം

എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരിക്കണം.

പരമ്പരാഗത പെന്തെക്കോസ്ത് ദൗത്യശുശ്രുഷകൾ പ്രധാനമായും സുവിശേഷീകരണം, സഭാസ്ഥാപനം, ആത്മീയപരിവർത്തനം, ശിഷ്യത്വം എന്നിവയിൽ ഊന്നിയിരുന്നു. എന്നാൽ സമഗ്ര മിഷന്റെ ചർച്ചയിൽ മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയവും സാമൂഹികവുമായ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ വേർതിരിക്കാനാകില്ല.

പെന്തെക്കോസ്ത് രാഷ്ട്രീയ ദൈവശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനങ്ങൾ ശിഷ്യത്വവും പൊതുസമൂഹവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം പുനർചിന്തിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പെന്തെക്കോസ്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ മൂന്നു തലങ്ങളിൽ പുനർചിന്തിക്കുവാൻ സാധിക്കും. 

1. വ്യക്തിപരമായ പരിവർത്തനം — മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയ നവീകരണം.

2. സഭാപരമായ പരിവർത്തനം — സമൂഹത്തിൽ സ്നേഹത്തിന്റെയും കൂട്ടായ്മയുടെയും നീതിയുടെയും മാതൃക സൃഷ്ടിക്കൽ.

3. സാമൂഹിക പരിവർത്തനം — അനീതി, വിവേചനം, ദാരിദ്ര്യം, അടിച്ചമർത്തൽ തുടങ്ങിയവയ്ക്കെതിരെ സാക്ഷ്യം വഹിക്കൽ.

ഇന്നിന്റെ രാഷ്ട്രീയ കാഴ്ച്ചപ്പാടിൽ കേരളത്തിലെ പെന്തകോസ്ത് സമൂഹം മൂന്നാമത്തെ മേഖലയിൽ സജീവമായി ഇടപെടലുകൾ നടത്തുന്നു എന്നുള്ളത് അവർക്കിടയിൽ ഉള്ള സജീവ രാഷ്ട്ര ബോധത്തിന്റെ സൂചന കൂടിയാണ്. 

പെന്തെക്കോസ്ത് സമൂഹം രാഷ്ട്രീയമായി സജീവമാകുമ്പോൾ അതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ അപകടങ്ങളിലൊന്ന് അധികാരത്തോടുള്ള അമിത അടുപ്പമാണ്. ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയോടോ ഭരണകൂടത്തോടോ സഭാനേതൃത്വം വളരെ അടുത്ത ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുമ്പോൾ, അധികാരത്തെ വിമർശിക്കാനുള്ള പ്രവാചകശൈലി നഷ്ടപെട്ടുപോകുവാൻ സാധ്യത ഏറെയാണ് . അതുകൊണ്ട് പെന്തെക്കോസ്ത് രാഷ്ട്രീയ ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ പ്രധാന തത്വം: അധികാരത്തെ പിന്തുണയ്ക്കാൻ കഴിയണം; എന്നാൽ അധികാരത്തിന്റെ തടവുകാരനാകരുത്. ഒരു ക്രിസ്തീയ സമൂഹം ഭരണകൂടത്തോട് സഹകരിക്കാം. എന്നാൽ അതേ സമയം അനീതി സംഭവിക്കുമ്പോൾ അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും കഴിയണം. എങ്കിൽ മാത്രമേ സഭക്ക് തങ്ങളുടെ ദൗത്യം കൃത്യമായി ചെയ്തെടുക്കുവാൻ സാധിക്കുകയുള്ളു. 

കേരള പെന്തെക്കോസ്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയപരിവർത്തനത്തിൽ നവ മാധ്യമങ്ങൾക്ക് നിർണായക പങ്കുണ്ട്. പഴയ തലമുറയിൽ രാഷ്ട്രീയ അഭിപ്രായങ്ങൾ പ്രധാനമായും സഭാ നേതാക്കളുടെയും കുടുംബങ്ങളുടെയും പ്രാദേശിക സമൂഹങ്ങളുടെയും സ്വാധീനത്തിലായിരുന്നു രൂപപ്പെട്ടിരുന്നത്. എന്നാൽ പുതിയ തലമുറ YouTube, Facebook, Instagram, WhatsApp തുടങ്ങിയ മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ വിവിധ രാഷ്ട്രീയ ആശയങ്ങളുമായി നേരിട്ട് ഇടപെടുന്നു.

ഇത് പെന്തെക്കോസ്ത് സമൂഹത്തിൽ ഒരു പുതിയ രാഷ്ട്രീയ പൊതു ബോധത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു. എന്നാൽ ഇതിന് ഇരട്ട സാധ്യതയുണ്ട്. സോഷ്യൽ മീഡിയ രാഷ്ട്രീയബോധം വർധിപ്പിക്കാനും അധികാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും സഹായിക്കും. അതേസമയം തെറ്റായ വിവരങ്ങൾ, വിദ്വേഷപ്രചരണം, രാഷ്ട്രീയ ധ്രുവീകരണം, മതപരമായ ഭിന്നത എന്നിവയും വർധിപ്പിക്കാം. അതിനാൽ പുതിയ പെന്തെക്കോസ്ത് രാഷ്ട്രീയബോധത്തിന് ഡിജിറ്റൽ ശിഷ്വത്വത്തിലേക്ക് യുവ തലമുറ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കേണ്ടതും ആവശ്യമാണ്.  

കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ മത-സാമുദായിക തിരിച്ചറിവുകൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന സാഹചര്യമാണ് 2026-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ചൂണ്ടി കാണിക്കുന്നത്. രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ വിവിധ മത-സാമുദായിക വിഭാഗങ്ങളുമായി കൂടുതൽ സജീവമായി ഇടപെടുന്നതായി സമകാലിക രാഷ്ട്രീയ വിശകലനങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ പെന്തെക്കോസ്ത് സമൂഹത്തെ ഒരു “വോട്ട് ബാങ്ക്” ആയി മാത്രം കാണുന്നത് അപകടകരമാണ്.

കാരണം പെന്തെക്കോസ്ത് സമൂഹം ഒരേ രാഷ്ട്രീയ ആശയം പങ്കിടുന്ന ഏകീകൃത സമൂഹമല്ല. അതിനകത്ത് വർഗ്ഗം, ജാതി, പ്രായം, വിദ്യാഭ്യാസം, തൊഴിൽ, പ്രദേശം, പ്രവാസാനുഭവം, ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയാൽ രൂപപ്പെട്ട നിരവധി രാഷ്ട്രീയ കാഴ്ചപ്പാടുകളുണ്ട്. 

കേരളത്തിലെ ഈ മാറ്റങ്ങൾ ഒരു പുതിയ പെന്തെക്കോസ്ത് രാഷ്ട്രീയ ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ ആവശ്യകത വ്യക്തമാക്കുന്നു. രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയല്ല, ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ നീതിയും മൂല്യങ്ങളുമാണ് അന്തിമ മാനദണ്ഡമായി കാണേണ്ടത്. ഭരണകൂടം ഏത് രാഷ്ട്രീയപാർട്ടിയുടേതായാലും അനീതിയെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള ധൈര്യവും അതോടൊപ്പം . പെന്തെക്കോസ്ത് സമൂഹത്തിന്റെ മാത്രം താൽപര്യങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനേക്കാൾ സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുനന്മയെ ലക്ഷ്യമാക്കി പ്രവർത്തിക്കുന്ന താരത്തിലേക്കുള്ള ഒരു ദൈവശാസ്ത്ര ചിന്താഗതിയിലേക്ക് പെന്തെകൊസ്തു സമൂഹം മാറണം.

കേരള പെന്തെക്കോസ്ത് സമൂഹം ഇന്ന് ഒരു നിർണായക പരിവർത്തന ഘട്ടത്തിലാണ്. ഒരു കാലത്ത് രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് അകലം പാലിക്കുന്നത് ആത്മീയ വിശുദ്ധിയുടെ അടയാളമായി കണക്കാക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ, ഇന്ന് രാഷ്ട്രീയപങ്കാളിത്തം സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ ഭാഗമായി കാണുന്ന പുതിയൊരു സമീപനം വളരുന്നു.

എന്നാൽ ഈ മാറ്റത്തെ “പെന്തെക്കോസ്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയവൽക്കരണം” എന്ന ഒറ്റവാക്കിൽ ചുരുക്കുന്നത് മതിയാകില്ല. ഇത് പെന്തെക്കോസ്ത് സ്വത്വത്തിന്റെ, സുവിശേഷീകരണ ദർശനത്തിന്റെ, സഭയുടെ സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ, പൗരത്വത്തിന്റെ, പൊതുദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ പുനർവായനയാണ്.

കേരള പെന്തെക്കോസ്തിന്റെ ഭാവിയിലെ രാഷ്ട്രീയപങ്കാളിത്തം ക്രിസ്തീയ നൈതികത ഉയർത്തിപിടിച്ചുകൊണ്ട് , ഭരണഘടനാപരമായ ജനാധിപത്യം ഉറപ്പുവരുത്തുന്ന സാമൂഹികനീതിക്കും വേണ്ടി നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു പൊളിറ്റിക്കൽ ചിന്താധാരയിലേക്ക് മാറുവാൻ സാധിക്കണം. അതിനാൽ കേരള പെന്തെക്കോസ്തിന് മുന്നിലുള്ള അടിസ്ഥാന ചോദ്യം “രാഷ്ട്രീയത്തിൽ പ്രവേശിക്കണോ?” എന്നതല്ല. മറിച്ച്, “രാഷ്ട്രീയത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ ക്രിസ്തീയ സാക്ഷ്യം എങ്ങനെ നഷ്ടപ്പെടാതെ സൂക്ഷിക്കാം?” “അധികാരത്തെ ക്രിയാത്മകമായി ഉപയോഗിക്കുവാനായും അനീതിക്കെതിരെ ക്രിയാത്മകമായി വിമർശിക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?” “പെന്തെക്കോസ്ത് രാഷ്ട്രീയപങ്കാളിത്തത്തെ പൊതുനന്മയുടെയും സാമൂഹികനീതിയുടെയും ദൗത്യത്തിനായി എങ്ങനെ പുനർനിർവചിക്കാം?” എന്നതാണ്.