ഞാൻ പഠിച്ച ഹൈസ്കൂളിലെ കപ്പ കൃഷിയും ഇന്നത്തെ ഐപിസി യും
ജെയിംസ് കളക്കാട്
1974 ൽ ഒമ്പതാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിച്ചിരുന കാലം. കേരളത്തിൽ വളരെ ഭക്ഷണക്ഷാമം അ നുഭവിച്ച കാലം.
ക്ഷാമപരിഹാരത്തിനായി അന്നത്തെ സർക്കാർ പല പദ്ധതികളും അവിഷ്കരിച്ചു. ഞാൻ പഠിച്ച വെട്ടിയാർ റ്റിയെം വർഗീസ് മെമ്മോറിൽ ഹൈസ്കൂളിനു വലിയൊരു ഫുട്ബോള് ഗ്രൗണ്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു. ക്ഷാമപരിഹാരത്തിനായി തങ്ങളാലാവോ ളം എന്ന നിലയിൽ സ്കൂൾ മാനേജ്മെന്റ് ഗ്രൗണ്ടിൽ കപ്പ കൃഷി ചെയ്യുക എന്ന പദ്ധതി വിദ്യാർഥികളുമായി പങ്കുവച്ചു. വിദ്യാർഥികൾക്ക് ആദ്യം അതൃപ്തിയുണ്ടാക്കിയെങ്കിലും ഒരു സാമൂഹികപ്രശ് നത്തിനു ചെറിയൊരു പരിഹാരമുണ്ടാ ക്കാൻ പറ്റുമെന്ന ചിന്തയിൽ എല്ലാവരും അതിനു തയ്യാറായി. എല്ലാ കുട്ടികളും വീട്ടിൽ നിന്ന് പണി ആയുധങ്ങളുമായി സ്കൂളിൽ വന്നു, വളരെ ഉറച്ചു കിടന്ന ഗ്രൗണ്ട് വെട്ടി കിളച്ച് കപ്പകൃഷി ആരംഭിച്ചു. ദിവസവും കുറെ സമയം, ഉച്ചയൂണിൻ്റെ സമയത്തുവരെ വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് കൃഷി ചെയ്തു. കിണറ്റിൽ നിന്നു വെള്ളം കൊ രി ഒഴിക്കുക, വളം ഇടുക, കള പറിക്കുക തുടങ്ങി കൃഷിക്കുവേണ്ടി വളരെ സമയം ചിലവഴിച്ചു. വിദ്യാർഥികൾക്ക് തങ്ങളുടെ വിനോദം, ഗെയിം, കൂട്ടുകാരുമായുള്ള സല്ലാപം തുടങ്ങി എല്ലാം ആ വർഷം നഷ്ടമായി. എങ്കിലും ഭക്ഷണക്ഷാമം പരി ഹരിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് ഇത്രയെങ്കിലും സാധിക്കുമല്ലോ എന്ന കാര്യത്തിൽ എല്ലാവരും സന്തോഷിച്ചു.
ഒടുവിൽ വിളവെടുപ്പിന്റെ സമയം വന്നു. സ്കൂൾ മാനേജ്മെന്റ് ജില്ലാ കളക്ടറെ വിളവെടുപ്പിൻ്റെ ഉദ്ഘാടനത്തി ന് ക്ഷണിച്ചു. അന്ന് നാട്ടുകാരുൾപ്പെടെ സ്കൂൾ ഓഡിറ്റോറിയത്തിൽ കളക്റ്ററെ കാത്തിരുന്നു മുഷിഞ്ഞു. ഒടുവിൽ തഹസിൽദാർ ഒരു കപ്പ പറിച്ച് ഉദ്ഘാടനം നടത്തി എല്ലാവരും പിരിഞ്ഞപ്പോൾ ജില്ലാ കളക്ടർ തന്റെ ജീപ്പിൽ പാഞ്ഞെത്തി. അദ്ദേഹത്തെ പ്രീതിപ്പെടുത്താൻ വേണ്ടി സ്കൂൾ മാനേജ്മെന്റ്റ് ഉദ്ഘാടനം നടന്നില്ലെന്ന് നടിച്ച് വീണ്ടും ചടങ്ങ് ഉദ്ഘാടനം ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹത്തെ അനുവദിച്ചു. അദ്ദേഹം ഉദ്ഘാടനം കഴിഞ്ഞ് സ്ഥലം വിട്ടു.
നാളെ മുതൽ സ്കൂൾ മാനേജ്മെൻ്റ് ഓരോ വിദ്യാർഥിക്കും കുറഞ്ഞ വിലയ്ക്ക് 2 കിലോഗ്രാം കപ്പ നൽകുമെന്ന് ഉറപ്പു നൽകി. എല്ലാ വിദ്യാർഥികളും പരിസരം വിട്ടുപോകാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ ചില വിദ്യാർഥികളുൾപ്പെടെയുള്ള ഒരു ചെറിയ ഏതോ മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ചുകൊണ്ട് കപ്പ പറിച്ച് ബാഗുകളിൽ ശേഖരിക്കാൻ തുടങ്ങി. പിന്നെ അവിടെ ഒരു ബഹളമായി. ഒരു മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ നിലം ശൂന്യമായി, കയ്യിൽ കിട്ടിയവരെല്ലാം കപ്പയുമായി പോയി കുറേപ്പേർ കപ്പത്തണ്ടും ഇലയും കൊണ്ടുപോയി. പിറ്റേ ദിവസം സ്കൂളിൽ വന്ന കുട്ടികൾ ഗ്രൗണ്ട് കണ്ടു നിരാശരായി. പലരും ക്ലാസ് ടീച്ചറോട് വിവരങ്ങൾ തിരക്കി. അവർ നടന്ന സംഭവം പറഞ്ഞു. സ്കൂളിൻ്റെ തകർച്ച കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചവരുടെ പണിയാണത്രെ!
എല്ലാവരും ക്രമേണ കാര്യങ്ങൾ മറന്നു. അടുത്ത വർഷം ഞാൻ എസ്എസ്എൽസി (പത്താം ക്ലാസ്) പാസ്സായി സ്കൂൾ വിട്ട് കോളജിലേക്ക് പോയി. അവിടെ പഠിക്കുമ്പോൾ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്ന എനിക്ക് കുറച്ച് രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളെയും നേതാക്കളെയും പരിചയപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞു. എൻ്റെ മൂത്ത സഹോദരനോടൊപ്പം ടെക്നിക്കൽ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിൽ പഠിച്ചിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി നേതാവുമായി ഞാൻ വളരെ അടുത്തു. അദ്ദേഹവുമായുള്ള ചില സംഭാഷണങ്ങൾക്കിടയിൽ, സ്കൂൾ സംഭവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചില പശ്ചാത്തല കഥകൾ അദ്ദേഹം വെളിപ്പെടുത്തി.
ഞാൻ പഠിച്ച ഹൈസ്കൂൾ ഉണ്ണിത്താൻ കുടുംബം, അദ്ദേഹത്തിന് സ്കുളിൽ ജോലി നൽകാമെന്ന വ്യവസ്ഥയിൽ നാമമാത്രമായ വിലയ്ക്ക് നൽകിയ സ്ഥലത്താണ് നിർമിച്ചത്. എന്നാൽ, സ്കൂൾ മാനേജ്മെൻ്റ് അദ്ദേഹത്തിന് ജോലി നൽകാമെന്ന വാഗ്ദാനം ഒരിക്കലും പാലിച്ചില്ല. കോൺഗ്രസ് നേതാവിൻ്റെ പേരിൽ നടത്തുന്ന സ്കൂളിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് അനുഭാവിയായ ആളിന് ജോലി നൽകാൻ മാനേജ്മെൻ്റ് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. ഇത് ആ വ്യക്തിയെ കോപാകുലനാക്കി, അന്നുമുതൽ സ്കൂളിനെയും അതിന്റെ പ്രതിച്ഛായയെയും നശിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹം രാഷ്ട്രീയത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.
വിദ്യാർഥികളെയും സംഘടിപ്പിച്ച പണിമുടക്കുകൾ നടത്തി, ക്ലാസുകളില്ലാതെ സ്കൂൾ വർഷങ്ങൾ താറുമാറാക്കി. മരച്ചീനി വിളവെടുപ്പും അദ്ദേഹവും സംഘവും ആസൂത്രണം ചെയ്തിരുന്നു. സ്കൂളിനെയും സമൂഹത്തിൽ അതിന്റെ പ്രതിച്ഛായയെയും നശിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെയും സംഘ ത്തിന്റെയും ലക്ഷ്യം.
സ്കൂൾ മാനേജ്മെന്റ് എന്തുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾക്കും നിങ്ങളുടെ ടീമിനുമെതിരെ അന്ന് കേസ് ഫയൽ ചെയ്യാത്തതെന്ന് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഉത്തരം എന്നെ വളരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ഈ കാരണത്താൽ സ്കൂൾ മാനേജ്മെന്റിന് ഞങ്ങൾക്കെതിരെ കേസ് ഫയൽ ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: പട്ടിണി പരിഹാരപദ്ധതിയിൽ പങ്കെടുക്കാൻ അവർക്ക് സർക്കാരിൽ നിന്ന് വലിയൊരു തുക ഗ്രാന്റ്റ് ലഭിച്ചു. പാവപ്പെട്ട വിദ്യാർഥികൾക്ക് ആനുകൂല്യം ലഭിച്ചില്ലെന്നത് സർക്കാർ അറിഞ്ഞാൽ, അവർ ഗ്രാൻ്റ് തിരികെ നൽകേണ്ടിവരും.
ചുരുക്കത്തിൽ, ഭൂമിക്കു പകരം ജോലി വാഗ്ദാനം പാലിക്കാത്ത സ്കൂൾ അധികൃതരോട് പക പുലർത്തിയിരുന്ന ഉണ്ണിത്താൻ സന്തുഷ്ടനായിരുന്നു. മരച്ചീനി കൃഷിയുടെ പേരിൽ വലിയ ഗ്രാന്റ് ലഭിച്ചതിൽ സ്കൂൾ മാനേജ്മെന്റ് സന്തോഷിച്ചു. പിറ്റേദിവസത്തെ ന്യൂസ് പേപ്പറിൽ പടവും വാർത്തയും വന്നതിനാൽ സ്കൂൾ മാനേജ്മെൻ്റും കളക്ടറും സന്തോഷിച്ചു. പടം വന്നില്ലെങ്കിലും നാട്ടുകാരുടെ മുമ്പിൽ പദ്ധതി ഉല്ഘാടിക്കാൻ സാധിച്ചതിൽ തഹസിൽദാർക്കും സന്തോഷം. പദ്ധതി വിജയിപ്പിക്കാൻ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത നിഷ്കളങ്കരായ വിദ്യാർഥികൾക്ക് മാത്രമാണ് നഷ്ടം വന്നത്. അവർ വർഷം മുഴുവൻ അവരുടെ വിനോദവും ഒഴിവു സമയവും ത്യജിച്ചു. അവരുടെ വിശ്വാസവും പ്രതീക്ഷയും സന്തോഷവും നഷ്ടപ്പെട്ടു.
പെന്തെക്കോസ്തു ലോകത്തും, പ്രത്യേകിച്ച് ഐപിസി സഭയിലും ഇതുതന്നെയല്ലേ സംഭവിക്കുന്നത്?
പ്രതീക്ഷിച്ചതോ വാഗ്ദാനം ചെയ്തതോ ആയ കാര്യങ്ങൾ ലഭിക്കാത്തതിനാൽ ചില ആളുകൾ സഭാസംഘടനയെ നശിപ്പിക്കാൻ പ്രതികാരം ചെയ്യുന്നു. ഈ സഭയു ടെ പേരിൽ അവർ സമ്പത്ത് സ്വീകരിക്കുകയും ശേഖരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനാൽ മാനേജ്മെന്റ് /നേതൃത്വം അത് കാര്യമാക്കുന്നില്ല. കുറേപ്പേർ പേരിനും പ്രശസ്തിക്കും അധികാര കസേരക്കുവേണ്ടിയും എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യുന്നു. കുറേപ്പേർ ന്യൂസ് പേപ്പറിനും യൂട്യൂബ് റീച്ച് കിട്ടാനുമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. എന്നാൽ വിശ്വാസത്തി നുവേണ്ടി ജീവിതത്തിൽ ധാരാളം ത്യാഗങ്ങൾ ചെയ്ത ആത്മാർഥവിശ്വാസികൾ മാ ത്രമാണ് ഇവിടെ വഞ്ചിക്കപ്പെടുന്നത്. അവർക്കാണ് എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടുന്നത്, പലരും തങ്ങളുടെ കുടുംബങ്ങളെയും പൈതൃകത്തെയും സമ്പത്തിനെയും വിശ്വാസത്തിന്റെ പേരിൽ ത്യജിച്ചു. കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നും സമൂഹങ്ങളിൽ നിന്നും പുറത്താക്കപ്പെട്ടു. അവർ തങ്ങളുടെ കഠിനാധ്വാനത്തിൻ്റെ വരുമാനം പങ്കിട്ടു, അനേകരെ ക്രിസ്തുവി ലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ മറ്റുള്ളവരുമായി സുവിശേഷം പങ്കിട്ടു. പാസ്റ്റർമാരെയും അ വരുടെ കുടുംബങ്ങളെയും സഭയെയും അവരുടെ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ നിന്ന് കരകയറ്റാൻ അവർ സഹായിച്ചു. ഇങ്ങനെ കൂടുതൽ എഴുതാനുണ്ട്. പക്ഷേ, ഞാനിത് ഇവിടെ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു.
Advertisement
