ആശേരിലെ അമ്മ

പാസ്റ്റർ സജി വർഗീസ്, അബുദാബി

യെഹൂദ്യയുടെ ഹൃദയഭാഗത്ത്, തിളങ്ങുന്ന നീലാകാശത്തിന് കീഴിൽ, ജറുസലേം  നഗരം തലയെടുത്തു നിൽക്കുന്നു. ആ നഗരത്തിൻറെ ആകർഷണമായ ജൂതന്റെ രണ്ടാമത്തെ ദേവാലയം വെളുത്ത ചുണ്ണാമ്പുകല്ലിലും സ്വർണ്ണ ലേപനത്താലും ആകാശനീലയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഒരു രത്നം പോലെ പ്രകാശിച്ചു നിൽക്കുന്നു. പ്രഭാതസൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ മെല്ലെ വെളുത്ത കല്ല് കൊണ്ടുള്ള അതിന്റെ ചുവരുകളിൽ പതിച്ചപ്പോൾ കല്ലിന്റെയും വെളിച്ചത്തിന്റെയും നിശബ്ദ ഇഴകി ചേരൽ മനസ്സുകളിൽ മധുര സംഗീതം പോലെ അനുഭൂതി ഉണർത്തുന്നു. സൂര്യപ്രകാശം അതിന്റെ സ്വർണ്ണ മേൽക്കൂരയെ ചുംബിച്ച്, ദേവാലയത്തിന്റെ വലിയ സ്വർണ്ണ വാതിലുകളെ പിടികൂടിയപ്പോൾ, അവ ഒരു കാനരി വജ്രം പോലെ ശോഭിക്കുന്നു, അതിന്റെ ചുവരുകൾ ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദാനങ്ങൾ പോലെ പ്രതിബിംബിക്കുന്നു. അകലെ, ദേവാലയത്തിന്റെ സ്വർണ്ണം പൂശിയ കൊടുമുടി ആകാശത്തെ തുളച്ചുകയറുന്നതായി തോന്നിപ്പിക്കുന്നു. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ഭൂമിയിലെ ദൈവസാന്നിധ്യത്തിന്റെ തെളിവാണെന്ന് ആർക്കും തോന്നിപ്പോകുന്ന നിമിഷം. വെളിച്ചത്തിന്റെയും യഹൂദൻറെ വാസ്തുവിദ്യയുടെയും ഈ ഒത്തുചേരൽ, കല്ലിലും മഹത്വത്തിലും കൊത്തിയെടുത്ത ഒരു നിശബ്ദ കവിയായിത്തീരുന്ന നിമിഷം, മുഴുവൻ ഘടനയും മനുഷ്യൻ നിർമ്മിച്ചതല്ല, മറിച്ച് സൂര്യനിൽ നിന്ന് തന്നെ ജനിച്ചതാണെന്ന് തോന്നിപ്പോകുന്ന ആ പ്രഭാതത്തിൽ, ധൂപവർഗ്ഗത്തിന്റെ സുഗന്ധവും പ്രാർത്ഥനകളുടെ ഭജനം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തിലെ വായു പവിത്രമായ ഭാരമുള്ളതായി തോന്നിപ്പോകുന്നു. താഴെ ചന്തകളിൽ നിന്നുള്ള കനലിൽ മേൽ ചുടുന്ന ഇറച്ചിയുടെയും അപ്പത്തിന്റെയും ഗന്ധവും, വിശുദ്ധ പരിസരത്ത് നിന്നുള്ള സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളുടെ കനത്ത സുഗന്ധവും ഒരുമിച്ച് സമ്മേളിക്കുമ്പോൾ ആരെയും ഉന്മാദത്തിൽ ആഴ്ത്തുന്നു. വിശുദ്ധ വസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞ പുരോഹിതന്മാർ, വിദൂര ദേശങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള തീർത്ഥാടകർ, ബലിയർപ്പിക്കുന്ന കുഞ്ഞാടുകളെ വിലപേശുന്ന വ്യാപാരികൾ, ദൈവവുമായുള്ള സമാശ്വാസവും കൂട്ടായ്മയും തേടാൻ വന്ന ഭക്തർ, എന്നിങ്ങനെ ദേവാലയ പരിസരം സമ്പൂർണ്ണ ജനനിബിഡമാണ്. 

എന്നാൽ അവിടെ അത്രയേറെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു വൃദ്ധ, ആ ദേവാലയത്തിന്റെ പഴക്കം പോലെ, ആ ഘടനയുടെ ഭാഗമായിരുന്ന ഒരാൾ, ദേവാലയ മുറ്റത്ത് കൽമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ധ്യാനത്തിൽ മുഴുകി ഇരുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ കാഴ്ചയിൽ ദീർഘായുസ്സിന്റെ ഒരു രൂപരേഖ പോലെയും അവളുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷവും അഗാധമായ ദുഃഖവും സംസാരിക്കുന്ന വരകൾ കൊത്തിവച്ചിരുന്നു. അവളുടെ പുറം ആകെ കൂനിയിരിക്കുന്നു. അത് പ്രായത്തിന്റെ മാത്രം കൂനൽ അല്ല, ഉപവാസത്താലും പ്രാർത്ഥനയാലും വർഷങ്ങൾ ചിലവഴിച്ചതിനാലുള്ള വിനയത്തിന്റെ കൂനലാണ്. 

അവൾ പറയാത്തതാണെങ്കിലും, അവളുടെ കഥ നിശബ്ദമായ ദുരന്തത്തിന്റെയും ആഴമായ സഹനത്തിന്റെയും ഒരു കഥയായിരുന്നു. പുത്രസമ്പത്തു കൊണ്ട് അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവനും സഹോദരന്മാർക്ക് ഇഷ്ടനും കാൽ എണ്ണയിൽ മുക്കത്തക്ക സമൃദ്ധിയും, അസാധാരണ ബലവും ഉള്ള ആശേർ ഗോത്രത്തിലെ ഫനുവേൽ എന്ന ഭക്തന്റെ മകളായിരുന്നു അവൾ. പൂർണ്ണയൗവനത്തിൽ തന്നെ വിവാഹം. തുടർന്നുള്ള ഏഴു മനോഹര വർഷം അവൾക്കത് ചിരിയുടെയും, സ്വപ്നങ്ങളുടെയും, സ്നേഹത്തിന്റെയും ഊഷ്മളമായ ദിനങ്ങൾ ആയിരുന്നു. എന്നാൽ വിധി, അതിന്റെ 

ക്രൂരവും പ്രവചനാതീതവുമായ രീതിയിൽ, അവളുടെ ഭർത്താവിനെ അവളിൽ നിന്ന് തട്ടിയെടുത്തു. ജീവിതം എന്താണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതിന് മുമ്പേ അവളുടെ ദാമ്പത്യം എന്ന സ്വപ്ന കൊട്ടാരം തകർന്നടിഞ്ഞ് ലോകം അവൾക്ക് വിധവ എന്ന പുതിയ പേര് നൽകി. ഏകാന്തത എന്ന തണുത്തതും സ്ഥിരവുമായ നിഴൽ, അവളുടെ നിത്യസഹചാരിയായി, അവൾ അതിനെ വിധി എന്നോർത്ത് ആലിംഗനം ചെയ്തു. ഏതാണ്ട് 84 വർഷക്കാലം, അവൾ അതിൻറെ കര വലയത്തിനുള്ളിൽ അമർന്നു പോയി.

 എന്നിരുന്നാലും, ഈ അഗാധമായ ഏകാന്തത അവളുടെ ആത്മാവിനെ തളർത്തിയില്ല; അതിജീവനത്തിനായി പോരാടി. ശൂന്യത അവളെ ദഹിപ്പിക്കാൻ ആവേശത്തോടെ ആഞ്ഞടിക്കുമ്പോഴൊക്കെ നിത്യത എന്ന ജലം കൊണ്ട് അവൾ അതിനെ കെടുത്തുവാൻ ശ്രമിച്ചു. ദേവാലയം അവളുടെ സങ്കേതമായി, അതിനപ്പുറം അത് അവൾക്കൊരു വീടായി. അവൾ അതിൻറെ വെറുമൊരു സന്ദർശിക മാത്രമായിരുന്നില്ല; ദൈവത്തിന്റെ ഭവനത്തിലെ സ്ഥിരതാമസക്കാരിയായി. അതിന്റെ വരാന്തകളിലും പരിസര പ്രദേശങ്ങളിലു നിത്യ കാഴ്ചയായി. അവളുടെ ദിനചര്യകൾ ഉപവാസത്തിന്റെയും പ്രാർത്ഥനയുടെയും ഗാംഭീര്യ ആഘോഷങ്ങളായി മാറി. വാക്കുകളില്ലാതെ സർവ്വശക്തനുമായി അവൾ നിത്യ സംഭാഷണത്തിൽ ആയി. സമർപ്പിത ഹൃദയത്തിന്റെ നിശബ്ദ ഭാഷ മാത്രം. അവളുടെ ജീവിതം ഒരു ജീവനുള്ള സങ്കീർത്തനം ആയി മാറി. ഏത് ആഴത്തിലുള്ള നിരാശയിലും ദൈവം സന്നിഹിതനാണെന്ന സത്യത്തിന്റെ ജീവനുള്ള സാക്ഷ്യമായി മാറി. 

ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ യെരുശലേമിലെ ദേവാലയം തിരക്കേറിയ ഒരു കേന്ദ്രമായിരുന്നു, അതിന്റെ മഹത്വം യഹൂദ ജനതയുടെ രാഷ്ട്രീയ സംഘർഷങ്ങൾക്കും ആത്മീയ വാഞ്‌ഛകൾക്കും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. റോമൻ അടിച്ചമർത്തലിൽ നിന്ന് അവരെ മോചിപ്പിച്ച് ഇസ്രായേൽ രാജ്യം പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്ന ഒരു രാജാവിനായി അവരുടെ മശിഹയ്ക്കായി അവർ ആഗ്രഹിച്ചു. അവരുടെ പ്രാർത്ഥനയുടെയും എല്ലാ സംഭാഷണങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനം ഈ തീക്ഷ്ണമായ പ്രതീക്ഷയും കാത്തിരിപ്പും ആയിരുന്നു. 

ഒരു ദിവസം, ഈ വൃദ്ധയായ മാതാവ് തന്റെ ശാന്തമായ ദൈവീക ധ്യാനത്തിൽ ഏർപ്പെടുവാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, ഗലീലിയൻ പട്ടണമായ നസറെത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ലളിതമായ ദമ്പതികൾ ദേവാലയത്തിലേക്ക് നടന്നുവരുന്നത് അവളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. കാഴ്ചയ്ക്ക് ഏറെ എളിമയുള്ളവർ, ലളിത വസ്ത്രധാരണം. അതിലേറെ വിനയമുള്ള പെരുമാറ്റം , സ്ത്രീയുടെ കൈയിൽ ചെറിയൊരു കൈക്കുഞ്ഞ്, ഭർത്താവിൻറെ കയ്യിൽ ഒരു ഇണ കുറും പ്രാവ്, വഴിപാട് അർപ്പിക്കുവാൻ വന്നതെന്ന് തോന്നുന്നു. അന്നത്തെ വഴിപാടിന് എത്തിച്ചേർന്നവരുടെ കയ്യിൽ എല്ലാം കൊഴുത്തു തടിച്ച ആട്ടിൻ കൊറ്റാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ഇതൊരു ദരിദ്ര കുടുംബം എന്ന് ആർക്കും ഊഹിച്ചെടുക്കാവുന്ന ബാഹ്യരൂപം. കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയായ ആ സ്ത്രീ വളരെ ചെറുപ്പവും സൗമ്യതയുള്ളവളായി ആർക്കും തോന്നിപ്പോകുന്ന രൂപം. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ സാഹചര്യങ്ങളെ മറികടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ശാന്തതയാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ആ പുരുഷൻ, അവളുടെ ഭർത്താവ്, അവളുടെ അരികിൽ തന്നെ നിൽപ്പുണ്ട്. അവന്റെ മുഖത്ത് അഭിമാനവും ആഴമായ ഉത്തരവാദിത്തവും കലർന്നിരുന്നു. മോശയുടെ ന്യായപ്രമാണം നിർദ്ദേശിക്കുന്നതുപോലെ, ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെയും അവരുടെ ആദ്യജാത മകന്റെ 

സമർപ്പണത്തിന്റെയും ആചാരം നിറവേറ്റാനാണ് അവർ വന്നതെന്ന് ആ വൃദ്ധയ്ക്ക് മനസ്സിലായി.

പതിറ്റാണ്ടുകളുടെ ഭക്തിയാൽ മിനുസപ്പെടുത്തിയെടുത്ത പ്രവചനപരമായ വിവേചനാധികാരമുള്ള വൃദ്ധയ്ക്ക്, അവളുടെ ആത്മാവിൽ ഒരു ചലനം അനുഭവപ്പെട്ടു. വർഷങ്ങളായി അവൾ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു സംവേദനമായിരുന്നു അത്, അവളുടെ ആത്മാവിന്റെ പെട്ടെന്നുള്ളതും ആഴത്തിലുള്ളതുമായ ഒരു ഉത്തേജനം. അവൾ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു, ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ ഇടയിലൂടെ ആ കൊച്ചു കുടുംബത്തിൽ നോട്ടം ഉറപ്പിച്ച് മെല്ലെ നടക്കുവാൻ ആരംഭിച്ചു. അടുത്തെത്തിയാറെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആ മാതാവിന്റെ കയ്യിലിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിലേക്ക് പതിഞ്ഞു. കാഴ്ചയ്ക്ക് വളരെ ചെറുതും ദുർബലമെങ്കിലും, അവളുടെ മർത്യമായ കണ്ണുകളാൽ ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു പ്രകാശവും, പ്രസരിപ്പും അതിൻറെ മുഖത്ത് കണ്ടു. പെട്ടെന്ന് ഇടിമുഴക്കം പോലെ അവളുടെ അന്തരാത്മാവിൽ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു, അത് അവളെ നിരന്തരം വഴി നടത്തുന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു, "ഇതാണ് അവൻ. നിങ്ങൾ കാത്തിരുന്നവൻ."

അവളുടെ കൈകൾ വിറയലോടും ആഴമായ ആദരവോടും കൂടെ അമ്മയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ആ കുഞ്ഞിനെ തൻറെ കൈകളിലേക്ക് ഏന്തി. യുവ ദമ്പതികളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്, അവൾ ആ കുഞ്ഞിനോട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ ശബ്ദം വികാരത്താൽ വിതുമ്പി, ഒരു ദിവ്യ വെളിപ്പെടുത്തലിന്റെ ഭാരത്തോടെ അവൾ ആ കുഞ്ഞിൻറെ മുമ്പിൽ മുട്ടുകുത്തി ദൈവത്തിന് നന്ദി പറയാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ വാക്കുകൾ ഉച്ചത്തിൽ അല്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും ഒരു ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നീണ്ടുനിന്ന പ്രാർത്ഥനകളുടെ ഹൃദയംഗമമായ ഒരു ഒഴുക്കായിരുന്നു. ആ ശിശുവിനെ സാധാരണ ഒരു കുഞ്ഞായിട്ടല്ല, മറിച്ച് ഇസ്രായേലിന്റെ ദീർഘകാലമായ കാത്തിരിപ്പിന്റെ മറുപടിയായ "യെരൂശലേമിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പ്" എന്നാണ് അവൾ വിളിച്ചത്. 

യുവമാതാവായ മേരി, വൃദ്ധയെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. "നിനക്ക് അവനെ അറിയാമോ?" മൃദുവായ ശബ്ദത്തിൽ അവൾ ചോദിച്ചു.

വൃദ്ധ പുഞ്ചിരിച്ചു, വളരെ കാലത്തിനുശേഷം പരമാർത്ഥതയോടു കൂടിയ പുഞ്ചിരി. "ഈ ദിവസത്തിനായി ഞാൻ എന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ കാത്തിരുന്നു," അവൾ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ നിന്നെപ്പോലെ ഒരു യുവ വധുവായിരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഭർത്താവ് ഈ ലോകത്ത് നിന്ന് പോയി, അന്നുമുതൽ ഞാൻ ഏകാന്തതയിലാണ് ജീവിച്ചത്. പക്ഷേ, എന്റെ ഹൃദയം ഒരിക്കലും ദൈവത്തിൽനിന്ന് അകന്നുപോകില്ലെന്ന് ഞാൻ എന്റെ ദൈവത്തോട് ഒരു വാഗ്ദത്തം ചെയ്തു. ഞാൻ അവനെ ദിവസവും ആരാധിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു, ഉപവസിക്കുകയും പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ചെയ്തു, കാരണം ഒരു ദിവസം അവൻ തന്റെ വാഗ്ദാനം നിറവേറ്റുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. അവൻ നമ്മുടെ മശിഹയെ നമ്മുടെ അരികിൽ കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു ,”ഒരു കൊട്ടാരത്തിന്റെ മഹത്വത്തിലല്ല, മറിച്ച് ഈ ദേവാലയത്തിന്റെ എളിമയോടെ."

മറിയയോടും ജോസഫിനോടും മാത്രമല്ല, ഈ കാഴ്ച കണ്ട് ആകർഷിക്കപ്പെട്ട് ഒത്തുകൂടിയ മറ്റുള്ളവരോടും അവൾ സംസാരിച്ചു. തന്നെപ്പോലെ, രക്ഷയുടെ വെളിച്ചം തേടി യെരൂശലേമിലേക്ക് മുഖം തിരിച്ച് ജീവിതം നയിച്ച എല്ലാവരോടും അവൾ സംവാദിച്ചു. 

ജീവിതത്തിലെ ദുരന്തങ്ങൾ - ഭർത്താവിന്റെ നഷ്ടം, പതിറ്റാണ്ടുകളുടെ ഏകാന്തത - 

അവളുടെ ആരാധനാ മനോഭാവത്തെ കൊല്ലാൻ അവൾക്ക് അനുവദിക്കാമായിരുന്നു. പകരം, അവൾ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പാത തിരഞ്ഞെടുത്തു. അവൾ തന്റെ ദുഃഖം പ്രാർത്ഥനയിലേക്കും, അവളുടെ ശൂന്യത ഭക്തിയിലേക്കും പകർന്നു. അവളുടെ വിശ്വസ്തത സൗകര്യത്തിൽ നിന്നല്ല, മറിച്ച് കഷ്ടപ്പാടിന്റെ മൂശയിൽ ഉരുത്തിരിഞ്ഞതാണ്. അവളെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്ന ദുഃഖങ്ങൾ തന്നെ അവളുടെ രക്ഷകന്റെ ദിവ്യ കൂടിക്കാഴ്ചയുടെ അടിത്തറയായി മാറി. നമ്മുടെ യാത്ര എത്ര ദുഷ്‌കരമാണെങ്കിലും, നമ്മുടെ നഷ്ടം എത്ര ആഴമേറിയതാണെങ്കിലും, ജീവിതത്തിലെ ദുരന്തങ്ങൾ നമ്മുടെ ആരാധനാ മനോഭാവത്തെ കൊല്ലാൻ നാം അനുവദിക്കരുത്. നമ്മുടെ ഏറ്റവും ദുർബലമായ നിമിഷങ്ങളിലാണ് പലപ്പോഴും ദൈവം നമ്മെ കാണാൻ കാത്തിരിക്കുന്നത്, ജറുസലേം ദേവാലയത്തിൽ ഈ വിശ്വസ്തയായ വൃദ്ധയ്ക്ക് വേണ്ടി അവൻ ചെയ്തതുപോലെ.